Twierdzę, że większość muzułmanów, którzy są racjonalni, moralni, skromni i bojący się Boga, ignorują lub nie są świadomi propozycji i nakazów prawa szariatu, kiedy chodzi o tak zwaną zbrodnię apostazji w islamie (...) Kiedy modlimy się o bezpieczeństwo Rifqi Bary [ 1 ] i o sprawiedliwy wyrok w jej sprawie, podkreśla to bardziej niż kiedykolwiek potrzebę, by laiccy muzułmanie wzmocnili swoją pozycję w nowym religijnym ruchu wolnościowym. Muzułmanie muszą żądać, by nasi uczeni i przywódcy zaczęli od zera, by podpisywali petycje, pisali nowe prawo (ijtihad) chroniące równość apostatów, popierane przez religijnych uczonych, zajmujących pozycje przywódcze w amerykańskich meczetach i organizacjach muzułmańskich. Te petycje, opinie (fatwy) i nowe prawa (szariat) muszą wysłać na śmietnik historii wszelkie wzmianki o islamskiej karze za apostazję. Powinny jednoznacznie odrzucić każdego uczonego, który popiera wyjątek od reguły równych praw człowieka dla wszystkich - wobec państwa i rodziny. Powinni uczynić kryształowo jasnym, że apostata zasługuje na takie same, pełne prawa jak muzułmanin. To może się urzeczywistnić tylko dzięki oddzieleniu meczetu i państwa i porażki idei "islamskiego" państwa.


M. Zuhdi Jasser, wrzesień 2009



Większość muzułmanów mówi, że islam jest źle interpretowany lub niezrozumiany szczególnie przez tych, którzy żywią nienawiść do muzułmanów. Słyszę to raz za razem, także od muzułmanów o dobrych intencjach, że islam nie jest winny za pełen przemocy dżihad, reżimy totalitarne, zabójstwa w imię honoru, zabijanie apostatów, ucisk kobiet, niewolnictwo itd. Powoduje to, że poważnie zastanawiam się, czy ci muzułmanie czytali szariat, Koran, hadisy lub życie Mahometa. Czy mogą być to masowe pobożne życzenia ludzi wychowanych w religii, która zabrania krytyki pod karą śmierci?

Znam wielu muzułmanów, włącznie ze mną, kiedy praktykowałam islam, którzy wierzą, że islam reprezentują moi dobrzy i kochający pokój babcia i dziadek, którzy byli przyzwoitymi muzułmanami i modlili się 5 razy dziennie. To w ten sposób wielu z nas zdecydowało, o czym stanowi islam. Każda inna prawda jest atakiem na wiarę mojej babci i jej dziedzictwo, i musi być nieprawdą. Czy jest to jednak realistyczny osąd islamu? Już dziś tak nie sądzę.

Twierdzenia muzułmanów o dobrych intencjach ignorują podstawowe fakty świętych pism muzułmańskich. Zaprzeczają temu, że interpretacja islamu już została dokonana i rozstrzygnięta przez tych, którzy setki lat temu napisali szariat. Szariat został napisany wkrótce po śmierci Mahometa przez uczonych imamów islamu w oparciu o Koran, hadisy oraz życie i przykład Mahometa. Tak więc islam już jest zinterpretowany wielokrotnie od momentu powstania 1400 lat temu.

Jeśli ktokolwiek chce znać interpretację słowa "dżihad" w islamie, może po prostu otworzyć indeks ksiąg Szariatu i sprawdzić. Według prawa Szafi?ego dżihad oznacza "wojnę z nie-muzułmanami, żeby ustanowić religię"; nie ma tu nic niewyraźnego lub dwuznacznego. Równie proste jest zrozumienie, jaka jest kara za apostazję. Księgi Szariatu, jednogłośnie i bez wyjątku stwierdzają, że apostacie trzeba dać 3 dni na wyrażenie skruchy, a jeśli tego nie zrobi, musi zostać natychmiast zabity. Prawo apostazji jest w samym sercu islamu, jedynej religii na ziemi zabijającej tych, którzy ją opuszczają. Dla zapewnienia, że kara zostanie wykonana niezależnie od zgody rządu, prawo muzułmańskie powierza jej egzekwowanie społeczeństwu. Tak więc szariat oznajmia, że muzułmanin, który zabija apostatę, nie podlega karze. Żadnych "jeśli" czy "ale'. Prawo muzułmańskie zatem pozwala, wręcz zachęca, do samozwańczej przemocy ulicznej przeciwko apostatom.

Przez całą historię islamu wśród muzułmanów panuje zamieszanie w kwestii szariatu; debatują i debatują ponownie, interpretują i interpretują ponownie, zaprzeczają, ukrywają fakty, posługują się oszustwem, kłamstwami i dezinformacją, żeby islam wydawał się ludzki. Ale pozory to jedna rzecz, a rzeczywistość to co innego.

Muzułmanie stoją dzisiaj w obliczu międzynarodowego protestu przeciwko dżihadowi, zabijaniu apostatów i zabijaniu w imię honoru i czują, że coś z tym muszą zrobić, ale bez zmieniania szariatu. To jest islamskie grzęzawisko. Muzułmanie, którzy są niezwykle wrażliwi na wstyd, próbują zjeść ciastko i je zachować. Kiedy więc zwracają się do Zachodu wielu mówi, że nie ma niczego takiego jak zabijanie apostatów i twierdzą, że to wszystko jest nieporozumieniem. Mówią Zachodowi, że po podszkoleniu wrażliwości lepiej zrozumieją islam.

Także muzułmańskie rządy grają w zwodnicze gry i żonglują słowami. Oficjalne powody aresztowań apostatów określane są jako zniesławianie islamu, wrogie działania wobec państwa, powodowanie niepokoju społecznego lub zagrożenie pokoju. W państwie muzułmańskim oznajmienie, że stałeś się chrześcijaninem i powiedzenie dlaczego, spełnia warunki wszystkich powyższych wykroczeń.

Organizacje muzułmańskie w Ameryce grają w tę samą grę z nami, byłymi muzułmanami; opisują tych, którzy otwarcie przyznają, że porzucili islam, jako siejących nienawiść, islamofobów lub wręcz rasistów. Jest to ich sposób na uciszenie i grożenie byłym muzułmanom.

Nasza niedawno założona grupa Former Muslims United (Zjednoczenie Byłych Muzułmanów) zakłada prawdziwość tego, co głosi islam. Dopóki prawa apostazji nie zostaną wyraźnie i w sposób nie pozostawiający wątpliwości usunięte lub anulowane z muzułmańskich pism świętych, nie możemy poważnie traktować twierdzeń islamskich apologetów. Odrzucamy podwójny język, zaprzeczanie lub pobożne życzenia pewnych postępowych muzułmanów, którzy próbują stworzyć nierealistyczną wizję islamu, nieistniejącą w rzeczywistości. Chętnie popieramy takich postępowych muzułmanów, ale niestety, oni także uważani są za apostatów, ponieważ odrzucają prawa o apostazji.



czytaj więcej